‘Natuurlijk is er in een hospice veel verdriet, maar we zijn óók bezig met het leven’

Hospice De Regenboog aan het Potsgildewegje 3 in Nunspeet biedt terminale zorg voor mensen in de laatste fase van hun leven. In een huiselijke omgeving kunnen zij zich, samen met hun naasten, op eigen wijze voorbereiden op het naderend afscheid. De gasten komen niet alleen uit de gemeente Nunspeet, maar ook uit Elburg, Oldebroek en Uddel. “We hebben de afgelopen jaren duidelijk onze meerwaarde bewezen”, aldus Gerrinda van der Veen. Sinds juni 2019 is ze directeur.

Barry Wensink

Ruim twaalf jaar bestaat De Regenboog inmiddels en in die tijd hebben veel mensen dankbaar gebruik gemaakt van één van de zeven gastenkamers. Op het moment dat een arts / specialist duidelijk maakt dat de patiënt nog maximaal drie maanden te leven heeft, komt mogelijk een hospice in beeld. Een belangrijke reden om de laatste levensfase in een hospice door te brengen en niet in het eigen huis, kan te maken hebben met de belastbaarheid van de naaste(n). Met andere woorden: het wordt vaak te zwaar.

Het gemiddelde verblijf in De Regenboog is drie weken, met uitschieters naar boven en beneden. “Soms komt het voor dat een gast na één dag komt te overlijden, maar er zijn ook mensen die hier drie maanden verblijven.” 

Ze gaat verder: “We werken met een team van dertien verpleegkundigen. Gelukkig hebben we, ondanks de krapte op de arbeidsmarkt, geen tekort aan personeel. Daarnaast hebben we een groep van negentig vrijwilligers. Denk aan gastvrouwen die bezoekers welkom heten, zorgvrijwilligers die verpleegkundigen ondersteunen en kookvrijwilligers. Verder vrijwilligers voor de tuin, voor onderhoud van het gebouw en voor het secretariaat en de administratie. Deze mensen zijn goud waard en zouden die er niet zijn, dan kunnen we de deuren wel sluiten.” 

We vragen of ‘de dood’ niet afschrikt en een reden kan zijn om niet in een hospice te willen werken. Gerrinda van der Veen denkt even na. “Weet je, tegenwoordig schuiven we alles wat met de dood te maken heeft, graag voor ons uit. Dat is jammer, want het is onderdeel van het leven. Wat dat betreft is het belangrijk om met elkaar als maatschappij de dood weer bespreekbaar te maken. Uit onderzoek blijkt dat praten over de laatste levensfase rust geeft. Natuurlijk is er in het hospice veel verdriet, maar we zijn óók veel bezig met het leven. Er ontstaan veel mooie en waardevolle gesprekken tussen onze gasten en de medewerkers. Ook wordt hier veel gelachen. Mensen praten over wat ze echt nog belangrijk vinden.” 

Ze zijn in Nunspeet maar wát blij dat de coronabeperkingen zijn opgeheven. “Ik was net een klein jaar in dienst toen de pandemie uitbrak. Een hectische periode. Toch kunnen we er goed op terug kijken”, zegt Van der Veen. “In het begin was veel nog onduidelijk. Wat is corona en waar moeten we allemaal rekening mee houden?” 

Een bepaalde periode werd De Regenboog een ‘coronahospice’. “We werken nauw samen met de hospices in Ermelo, Harderwijk en Nijkerk. De gasten met corona kwamen, ook uit die gemeenten, bij ons. Op een maandag hebben we dat gezamenlijk besloten en op donderdag waren we operationeel.”

Waar veel ziekenhuizen en verpleeghuizen de deuren zo ongeveer sloten voor bezoekers, was dat bij het hospice niet het geval. “Natuurlijk hebben we wel afgeschaald naar, in principe, eerstelijns en in overleg eventueel anderen. Dat zijn dilemma’s, want mensen lopen natuurlijk wel risico’s. Helemaal sluiten wilden we echter niet. Mensen zijn hier in hun laatste levensfase en je wilt niemand alleen laten sterven. Hoe eenzaam zou dat zijn?” 

In Hospice De Regenboog is iedereen welkom. “We proberen onze kernwaarden respect, betrokkenheid, deskundigheid en gastvrijheid iedere dag in praktijk te brengen.” De directeur legt uit dat de zorg in het hospice wordt vergoed vanuit de ziektekostenverzekeraar. “Er is weliswaar sprake van een eigen bijdrage, maar de meeste mensen zijn hiervoor verzekerd middels een aanvullende verzekering.” 

Het hospice krijgt subsidie voor de inzet van vrijwilligers, maar is ook afhankelijk van giften, donaties en legaten. “Zo krijgen we nog steeds iedere keer de begroting rond. Het hospice wordt breed gedragen; ook door ondernemers en kerken.”

We vragen hoe Gerrinda van der Veen de toekomst van het hospice tegemoet ziet. “Vol vertrouwen”, zegt ze direct. “We hebben een lap grond naast ons pand aangekocht waar we hopelijk gaan bouwen en een plek kunnen creëren waar mensen tijdelijk opgenomen kunnen worden. Doordat de zorg steeds beter wordt, is de palliatieve fase langer geworden. Mensen weten dat ze niet meer beter worden, maar kunnen nog wel een tijdje leven. Als die mensen thuis wonen met hulp van mantelzorgers, zouden ze tijdelijk bij ons kunnen verblijven. Zo kunnen de mantelzorgers even op adem komen. We noemen dat logeerzorg. Daarnaast is het zo dat we met onze medewerkers veel kennis in huis hebben. Die kennis willen we graag eerder inzetten, door bij de mensen thuis zorg te geven.”