‘Als ik niet geroepen ben, neem dan alstublieft mijn begeerte weg’

Dominee Van Kooten (Jaarsveld, 1958) van de Hervormde Gemeente Elspeet had al op jonge leeftijd de wens om in het ambt terecht te komen. “Alles wat met de kerk te maken had, boeide me als kind. Zag met veel belangstelling de dominee de preekstoel beklimmen, maar had in die tijd totaal niet in de gaten wat hij nu precies deed.” Eind 1990 werd Van Kooten zelf dominee en sinds 2010 werkt hij in zijn huidige gemeente die pakweg 800 leden heeft.

Barry Wensink

Als we de kerk betreden, zit Van Kooten al te wachten in de consistoriekamer. “Ik kom uit een kerkelijk nest”, legt hij uit. “Mijn ouders waren trouwe kerkgangers en uiteindelijk ben ik via een omweg predikant geworden.” Dat vraagt om uitleg en die geeft Van Kooten dan ook.

“De directe weg is via het gymnasium naar de universiteit. Dat liep bij mij anders. Ik heb op een gewone middelbare school gezeten en het geloof raakte wat op de achtergrond. Op mijn 15e moest ik voor geschiedenis een werkstuk maken. Ik schreef er één over het ontstaan van de reformatie en kreeg daardoor mijn geestelijke armoe te zien. Daarna ging ik steeds meer de Bijbel bestuderen, leerde de Heere persoonlijk kennen en de begeerte tot het ambt nam weer toe. Uiteindelijk heb ik als voorbereiding op de studie Theologie vakken gevolgd via de LOI. Denk bijvoorbeeld aan Grieks en Latijn. Dat was nog niet zo eenvoudig voor mij en ik vroeg ook aan God of hij wilde helpen, of anders alstublieft de begeerte wilde wegnemen als ik niet geroepen ben.” Van Kooten kwam op de universiteit in Utrecht terecht en in die tijd werkte hij op een scheepswerf. Dat deed hij uiteindelijk elf jaar. “Mijn geluk was dat ik in ploegendienst werkte. Naast de colleges op zaterdag, kon ik er zodoende ook doordeweeks lopen.”

Van Kooten had in die tijd inmiddels een gezin en dat zag hij als stok achter de deur om volop zijn best te doen. Toen hij afstudeerde had hij de nodige ervaring opgedaan als wijkouderling. “Tot Eerste Kerstdag 1990 stond ik op de loonlijst van de scheepswerf en een dag later werd ik predikant in Montfoort. Ik ben daar ruim vijftien jaar geweest en kon er niet loskomen. Door de kerkscheuring viel de kerk uit elkaar en ben ik uiteindelijk vertrokken.” Op datzelfde moment kreeg Van Kooten een beroep uit Scherpenisse. Daar was hij ruim vier jaar actief in het ambt.
Inmiddels werkt de dominee elf jaar in Elspeet. “De tijd gaat snel. Soms kijk ik in oude kerkbodes en kan me dan van bijvoorbeeld begrafenissen in het verleden niet alles meer herinneren.” We vragen aan de dominee wanneer hij met pensioen kan. “Het is geen kwestie van mogen, maar ik moet stoppen op mijn 67e. Zo zie ik dat zelf, want ik breng graag de boodschap van God naar voren. Vergeet niet dat het heilige grond is waar je op staat. Ondanks dat ik al jaren dominee ben, voel ik nog regelmatig een stukje spanning.”

Het woord corona valt. “Ik zie de hand van God er in. Als mensen zijn we door Hem stilgezet. Alleen met Zijn hulp gaat het de wereld uit.”